“Als je naar een loopbaancoach gaat, ben je op zoek naar een nieuwe baan.
Zonde van je geld, je moet gewoon solliciteren.”

Die hoor ik vaker.
En soms klopt het ook: een andere baan is nodig.
Maar verrassend vaak gaat het dáár niet over.

Mensen komen bij mij omdat hun werk schuurt.
Ze zijn moe. Twijfelen. Voelen dat het zo niet langer klopt.
Soms door een reorganisatie, soms omdat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt onderweg.

Dan helpt het niet om meteen vooruit te rennen.
Want je neemt jezelf mee, ook naar een nieuwe baan.

Ze komt huilend binnen.

“Ik wil dat het stopt.”

“Wat moet er stoppen?”

“Het huilen. Ik huil de hele dag. Dat kan toch niet? Het moet stoppen. Jij gaat me helpen.”

Ze vertelt: haar zus is ernstig ziek. Ze heeft geen energie voor praktische keuzes. En haar paard heeft ze moeten laten inslapen.

“Ik weet heus wel dat ik verdrietig mag zijn,” zegt ze.
“Maar niet de hele tijd. Ik huil zelfs in de supermarkt. Ik wil dat het stopt.”

“Dan stop je toch,” zeg ik.

Ze wordt boos.
“Ja. En dat lukt dus niet.”