Blog
Wat als je voelt het klopt niet meer, maar wat dan wel ?
Soms is er geen duidelijke aanleiding, geen drama, geen concrete klacht. Alleen een gevoel dat blijft terugkomen: zo wil ik het niet meer. In je werk, je relatie, of in hoe je leven zich heeft gevormd. Dit blog gaat over dat stille, hardnekkige signaal en waarom het serieus genomen wil worden.
Wanneer verlangen en liefde botsen
Je hebt een fijne relatie. Je partner wil geen kinderen. Jij wel. Dat lijkt een simpele vraag. Maar wie erin zit, weet dat het dat niet is. Ik ontmoet regelmatig vrouwen die vastlopen in dit dilemma. Niet omdat ze het antwoord niet kunnen bedenken, maar omdat elke mogelijke keuze iets kost. Blijven betekent iets loslaten. Gaan betekent iets verliezen. En ondertussen gaat het leven gewoon door. Er is geen juiste keuze. Wel een keuze die je op een bepaalde manier kunt dragen.
Verdriet dat zich opstapelt, ook als je 'door' bent gegaan
Niet al het verdriet vraagt meteen om aandacht. Soms leg je het weg, functioneer je door, maak je keuzes die nodig zijn. Tot het zich toch aandient. Onverwacht, op momenten dat je het niet ziet aankomen. Dit blog gaat over verdriet dat niet verdwenen is, maar is blijven liggen. Je kent het vast wel. Je bent bij een begrafenis van iemand die je niet zo goed kent. Tot je stomme verbazing rollen de tranen over je wangen. Hoe dit kan? Dit kan meerdere redenen hebben. Misschien ben je moe, heb je relatieproblemen of stress op het werk.
Professionele coach
Het begon met een haar op mijn kin. Ik wist niet hoe gauw ik er vanaf moest komen. Met een vergrootglas en een pincet. Weg. Opeens zag ik ook andere oneffenheden op mijn gezicht. Het vergrootglas loog er niet om. Er was werk aan de winkel. Ik maakte een plan. Kocht dure producten via internet die bij iedereen geweldige resultaten hadden. Alleen bij mij niet. Dus dacht ik aan laseren, botox of een facelift. Of een andere baan. Als je daar met een vergrootglas naar gaat kijken, is het niet de baan die bij je past.
Wanneer jouw levenspad anders loopt dan de meeste mensen
Niet iedereen herkent zich in de ‘gebruikelijke’ volgorde van werk, gezin, zekerheid. Soms door omstandigheden, soms door keuzes en vaak door een combinatie van beide. Dit blog gaat over het gevoel buiten de norm te vallen, en wat dat met je kan doen. Ik ben in de minderheid. Nee, ik word niet gediscrimineerd. Of tenminste niet actief. Maar het is er wel. Tot mijn 35ste jaar hoorde ik nog bij de meerderheid. HBO geschoold, relatie, goede baan en financieel onafhankelijk. Sportief, creatief en leuke vrienden.
Loopbaancoaching is geen zoektocht naar een nieuwe baan
“Als je naar een loopbaancoach gaat, ben je op zoek naar een nieuwe baan. Zonde van je geld, je moet gewoon solliciteren.” Die hoor ik vaker. En soms klopt het ook: een andere baan is nodig. Maar verrassend vaak gaat het dáár niet over. Mensen komen bij mij omdat hun werk schuurt. Ze zijn moe. Twijfelen. Voelen dat het zo niet langer klopt. Soms door een reorganisatie, soms omdat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt onderweg. Dan helpt het niet om meteen vooruit te rennen. Want je neemt jezelf mee, ook naar een nieuwe baan.
Wanneer iets niet opgelost hoeft te worden
Ze komt huilend binnen. “Ik wil dat het stopt.” “Wat moet er stoppen?” “Het huilen. Ik huil de hele dag. Dat kan toch niet? Het moet stoppen. Jij gaat me helpen.” Ze vertelt: haar zus is ernstig ziek. Ze heeft geen energie voor praktische keuzes. En haar paard heeft ze moeten laten inslapen. “Ik weet heus wel dat ik verdrietig mag zijn,” zegt ze. “Maar niet de hele tijd. Ik huil zelfs in de supermarkt. Ik wil dat het stopt.” “Dan stop je toch,” zeg ik. Ze wordt boos. “Ja. En dat lukt dus niet.”
