Ellen luistert scherp en spiegelt wat gezegd wordt en wat niet. Door haar manier van werken kreeg ik helderheid in mijn vraagstuk en mijn doelen.
Ze communiceert duidelijk, zonder ruis, waardoor ik me volledig op mijn eigen proces kon richten. Dat gaf ruimte, vrijheid en energie.
Ellen heeft een ontwapende, nieuwsgierige en creatieve houding. Daardoor ontstond er ruimte om open te spreken en nieuwe invalshoeken toe te laten. Haar humor en nuchtere blik maken dat ik zowel professionele als persoonlijke vragen met haar durfde te onderzoeken.
In het eerste gesprek raakte Ellen meteen de kern. Door oefeningen en gesprekken liet ze me ervaren wat voor míj werkte.
Ik maak nu keuzes meer vanuit mijn gevoel in plaats van alleen mijn hoofd. Dat geeft rust en vertrouwen. Mocht ik opnieuw vastlopen, dan weet ik haar te vinden.
De gesprekken met Ellen waren ondersteunend en scherp tegelijk. Ze hielp me experimenteren met wat bij mij past en liet me ervaren dat leren mag. Haar andere perspectief, confronterend én verbindend, voelde als een verfrissing.
Ellen doorziet snel patronen en kwaliteiten. Ze gaf me net dat duwtje om te kiezen op een manier die bij mij past.
Na onze gesprekken kwam ik in actie en vond ik een baan die echt klopt voor mij.
Soms is er geen duidelijke aanleiding, geen drama, geen concrete klacht.
Alleen een gevoel dat blijft terugkomen: zo wil ik het niet meer.
In je werk, je relatie, of in hoe je leven zich heeft gevormd.
Dit blog gaat over dat stille, hardnekkige signaal en waarom het serieus genomen wil worden.
Je hebt een fijne relatie.
Je partner wil geen kinderen.
Jij wel.
Dat lijkt een simpele vraag.
Maar wie erin zit, weet dat het dat niet is.
Ik ontmoet regelmatig vrouwen die vastlopen in dit dilemma.
Niet omdat ze het antwoord niet kunnen bedenken,
maar omdat elke mogelijke keuze iets kost.
Blijven betekent iets loslaten.
Gaan betekent iets verliezen.
En ondertussen gaat het leven gewoon door.
Er is geen juiste keuze.
Wel een keuze die je op een bepaalde manier kunt dragen.
Niet al het verdriet vraagt meteen om aandacht.
Soms leg je het weg, functioneer je door, maak je keuzes die nodig zijn.
Tot het zich toch aandient. Onverwacht, op momenten dat je het niet ziet aankomen.
Dit blog gaat over verdriet dat niet verdwenen is, maar is blijven liggen.
Je kent het vast wel. Je bent bij een begrafenis van iemand die je niet zo goed kent. Tot je stomme verbazing rollen de tranen over je wangen.
Hoe dit kan? Dit kan meerdere redenen hebben. Misschien ben je moe, heb je relatieproblemen of stress op het werk.
Het begon met een haar op mijn kin.
Ik wist niet hoe gauw ik er vanaf moest komen.
Met een vergrootglas en een pincet.
Weg.
Opeens zag ik ook andere oneffenheden op mijn gezicht.
Het vergrootglas loog er niet om.
Er was werk aan de winkel.
Ik maakte een plan. Kocht dure producten via internet die bij iedereen geweldige resultaten hadden.
Alleen bij mij niet.
Dus dacht ik aan laseren, botox of een facelift.
Of een andere baan.
Als je daar met een vergrootglas naar gaat kijken, is het niet de baan die bij je past.
Niet iedereen herkent zich in de ‘gebruikelijke’ volgorde van werk, gezin, zekerheid.
Soms door omstandigheden, soms door keuzes en vaak door een combinatie van beide.
Dit blog gaat over het gevoel buiten de norm te vallen, en wat dat met je kan doen.
Ik ben in de minderheid.
Nee, ik word niet gediscrimineerd.
Of tenminste niet actief.
Maar het is er wel.
Tot mijn 35ste jaar hoorde ik nog bij de meerderheid.
HBO geschoold, relatie, goede baan en financieel onafhankelijk.
Sportief, creatief en leuke vrienden.
